Περιπτώσεις ανθρώπων που έπεσαν θύματα απαγωγής από έξω-ανθρώπινες διάνοιες, χάθηκαν για λίγο απ’ το δικό μας κόσμο και επέστρεψαν προικισμένοι με ασυνήθιστες δυνάμεις, καταγράφονται με ανησυχαστική συχνότητα από τα πολύ αρχαία χρόνια, στην ουσία από την αυγή της παρουσίας του ανθρώπου πάνω στη Γη. Πρόκειται για ένα φαινόμενο ανεξήγητο και τρομακτικό, που εμφανίζεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου.
Προκειμένου να περιοριστεί σε κάποιο λογικό πλαίσιο, δηλαδή να τιθασευτεί σε ψυχολογικό έστω επίπεδο, ο κάθε πολιτισμός το ερμήνευσε με βάση τα δικά του αντιληπτικά μοντέλα. Έτσι λοιπόν, στ’ αρχαία χρόνια, οι ιδιαίτεροι εκείνοι άνθρωποι απάγονταν από θεούς, αργότερα από δαίμονες, ύστερα από νεράιδες και ξωτικά ενώ στη σημερινή, τεχνολογικά κορεσμένη εποχή μας, τα μυστηριώδη αυτά περιστατικά αποδίδονται στις δραστηριότητες υπερ-ανεπτυγμένων εξωγήινων και άλλο-διαστατικών επισκεπτών που αλληλεπιδρούν με το δικό μας κόσμο.
Η περίπτωση της Anne Jefferies
Μια επισήμως καταγεγραμμένη και πολύ παράξενη σχετική περίπτωση, η οποία φαίνεται ότι προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην εποχή της, αφορά μια νεαρή κοπέλα, την Anne Jefferies που ζούσε στο χωριό του St Teath, στην Κορνουάλη. Οι πηγές που διαθέτουμε για την παράξενη σειρά των γεγονότων που θα σας αφηγηθώ, είναι ένα γράμμα που γράφτηκε το Μάρτιο του 1647 και περιλαμβάνεται στα Clarendon Manuscripts τα οποία είναι μια ομάδα εγγράφων που αναφέρονται ως επί το πλείστον στην Αγγλική ιστορία από το έτος 1608 ως το 1689. Επίσης, υπάρχει ένα δεύτερο γράμμα, τυπωμένο αυτή τη φορά, που συνέταξε ένας εκδότης με το όνομα Moses Pitt και απευθυνόταν προς τον επίσκοπο του Gloucester το οποίο χρονολογείται από το έτος 1696. Στο εν λόγω κείμενο, ο Pitt περιγράφει τις δικές του εμπειρίες σε σχέση με την ιστορία που μας ενδιαφέρει. Ο ίδιος, είχε γεννηθεί στο St. Teath και ήταν ο γιος του εργοδότη και της εργοδότισσας της Anne Jefferies.
Η Anne Jefferies λοιπόν, γεννήθηκε στο St. Teath το Δεκέμβριο του 1626. Ήταν η κόρη φτωχού εργάτη. Κατά γενική ομολογία επρόκειτο για μια έξυπνη ευγενική και φιλομαθέστατη κοπέλα αν και όπως συνέβαινε συνήθως με τα παιδιά της δικής της κοινωνικής τάξης, δεν της δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να μάθει γραφή και ανάγνωση. Ξέρουμε επίσης ότι τη γοήτευαν ιδιαίτερα οι ιστορίες για νεράιδες και ξωτικά που αφθονούσαν στην περιοχή της Δυτικής Αγγλίας, και συχνά περιπλανιόταν μόνη τα σούρουπα ψάχνοντας στις μικρές κοιλάδες της ιδιαίτερης πατρίδα της για ξωτικά, τραγουδώντας ταυτόχρονα το εξής όμορφο νεράϊδο-τραγούδι:
‘Fairy fair and fairy bright;
Come and be my chosen sprite.’
Στην ηλικία των δεκαεννέα ετών, η Anne βρήκε δουλειά ως υπηρέτρια στο πλούσιο σπίτι της οικογένειας Pitt. Κάποιο καλοκαιριάτικο απόγευμα, η κοπέλα κεντούσε καθισμένη κάτω από μια κληματαριά, έξω στον κήπο του σπιτιού, όταν θα πρέπει να της συνέβη κάτι πολύ παράξενο γιατί έπεσε καταγής και κυριεύτηκε από δυνατούς σπασμούς. Η Anne βρέθηκε αργότερα από μέλη της οικογένειας Pitt που την μετέφεραν στην κρεβατοκάμαρά της όπου παρέμεινε άρρωστη για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν συνήλθε επιτέλους, αφηγήθηκε την ακόλουθη απίστευτη ιστορία:
Στη νεραϊδοχώρα
Ισχυρίστηκε ότι καθώς καθόταν κάτω απ’ την κληματαριά κεντώντας το εργόχειρό της, άκουσε έναν παράξενο θόρυβο μέσα από κάτι κοντινούς θάμνους. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν έξι μικροσκοπικοί άνδρες που φορούσαν καταπράσινα ρούχα και είχαν ασυνήθιστα λαμπερά μάτια. Ο αρχηγός εκείνης της ολιγάριθμης ομάδας που είχε ένα κόκκινο φτερό στο καπέλο του, την άρχισε στα γλυκόλογα και τελικά πήδηξε πάνω στην παλάμη της. Εκείνη, κολακευμένη από το ολοφάνερα ρομαντικό του ενδιαφέρον, τον ανέβασε στην ποδιά της. Αυτός σκαρφάλωσε επάνω της και άρχισε να τη φιλάει στο λαιμό, κάτι που της άρεσε πολύ. Μετά κάλεσε τους φίλους του που αναρριχήθηκαν και εκείνοι σε όλο της το σώμα και άρχισαν να την φιλάνε παντού έως ότου κάποιος απ’ αυτούς τοποθέτησε τα χέρια του πάνω στα μάτια της. Εκείνη ένιωσε ένα δυνατό τσίμπημα και μετά έχασε την όρασή της, γεγονός που την έκανε να πανικοβληθεί και να λιποθυμήσει. Θυμάται ωστόσο ότι ένιωσε να σηκώνεται ψηλά στον αέρα και να μεταφέρεται κάπου «αλλού.» Όταν ξανά-άγγιξε τη γη, άκουσε κάποιον να λέει «σκίσε – σκίσε» («Tear! tear!») και τα μάτια της άνοιξαν και πάλι.
Αυτή τη φορά ανακάλυψε ότι βρισκόταν σε μια παραδεισένια γη την οποία κοσμούσαν «χρυσοστόλιστοι ναοί,» παλάτια, κήποι, λίμνες και πολύχρωμα μελωδικά πουλιά. Οι καλοντυμένοι άνθρωποι που ζούσαν σ’ εκείνη την μαγική χώρα είχαν φυσιολογικό μέγεθος και περνούσαν τον καιρό τους χορεύοντας και παίζοντας διάφορα παιχνίδια. Η ίδια η Anne απόλαυσε περιποιήσεις αντάξιες μ’ αυτές που αρμόζουν σε μια βασίλισσα. Συνάντησε ξανά τον φίλο της, με το καπέλο που είχε ένα κόκκινο φτερό, αλλά την ώρα που ήταν μόνοι οι δυο τους, οι υπόλοιποι πέντε επέστρεψαν μαζί μ΄ έναν οργισμένο όχλο. Στη διαμάχη που ακολούθησε, ο φίλος της τραυματίστηκε καθώς προσπαθούσε να την προστατεύσει ενώ ο ίδιος τύπος που την είχε τυφλώσει πριν, ξανά-έκλεψε την όρασή της. Για άλλη μια φορά η Anne ανυψώθηκε στον αέρα, αυτή τη φορά μ’ ένα μεγάλο βουητό, και τελικά βρέθηκε πίσω στον κήπο, κάτω απ’ την κληματαριά, σώα ευτυχώς και αβλαβής.
Ένα παράξενο κορίτσι
Η Anne παρουσίασε κάποιες παράξενες αλλαγές ύστερα από την επίσκεψη της στην παράξενη εκείνη νεραιδόχωρα. Σύμφωνα με τον εργοδότη της, τον Moses Pitt, έπαψε να τρώει φαγητό στο σπίτι και ισχυρίστηκε ότι την ετάιζαν οι νεράιδες, ο λεγόμενος «καλός λαός» σύμφωνα με την ορολογία της εποχής. Επίσης, άρχισε να εκδηλώνει μαντικές και θεραπευτικές δυνάμεις και μάλιστα κατάφερε να γιατρέψει το τραυματισμένο πόδι της κυρίας της απλά ακουμπώντας το με τα δυο της χέρια.
Τελικά, τα νέα διαδόθηκαν στην ευρύτερη περιοχή και πλήθη ανθρώπων άρχισαν να την επισκέπτονται για να τους γιατρέψει από διάφορες ασθένειες. Φημολογούταν δε ότι η νεαρή Anne μπορούσε να μαντέψει προκαταβολικά τα ονόματα των επισκεπτών της, γνώριζε από πού ερχόταν και πότε θα έκαναν την εμφάνιση τους προτού καν φτάσουν έξω απ’ το St. Teath! Τελικά, οι παράξενες δυνάμεις της Anne ή μάλλον, η όλη αναστάτωση που προκάλεσαν, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του Δικαστή της Κορνουάλης (Justice of the Peace in Cornwall,) κάποιου John Tregeagle. Το 1646 την κατήγγειλε ότι επικοινωνούσε με κακά πνεύματα και σύμφωνα με τις σχετικές πηγές, την έκλεισε στη φυλακή του Bodmin όπου οι δεσμοφύλακές της, της έδιναν ελάχιστες ποσότητες νερού και φαγητού. Ωστόσο, επειδή γνωρίζουμε ότι η εν λόγω φυλακή χτίστηκε το 1779, αυτή η πληροφορία μοιάζει αστήρικτη. Ίσως όμως η Anne να κρατήθηκε ως φυλακισμένη στο σπίτι του δήμαρχου του Bodmin, ξανά με πολύ λίγο φαγητό. Εξακολούθησε ωστόσο να χαίρει άκρας υγείας καθώς της έφερναν φαγητό οι νεραιδοφίλοι της όπως ισχυριζόταν η ίδια.
Κάποια στιγμή, και εξαιτίας της κοινωνικής αντίδρασης που προκάλεσε η άδικη στην ουσία φυλάκισή της, μια και η Anne δεν είχε κάνει ποτέ κακό σε κανέναν, της επιτράπηκε να κυκλοφορεί ελεύθερη. Μάλιστα, βρήκε δουλειά ως υπηρέτρια σε μια θεία του Moses Pitt, κοντά στο Padstow της Κορνουάλης. Εκεί συνέχισε να θεραπεύει κόσμο και παντρεύτηκε έναν άνδρα με το όνομα William Warren. Γνωρίζουμε ότι ζούσε ακόμα το 1693, στο Devon με το σύζυγό της, αλλά αρνιόταν πεισματικά να μιλήσει για τις αλλόκοτες εμπειρίες της, ίσως, και πολύ εύλογα, γιατί φοβόταν τίποτα περαιτέρω φυλακίσεις από πάσης φύσης ζηλωτές. Επιπρόσθετα, λέγεται ότι δήλωσε στον κουνιάδο του Moses Pitt, τον Mr. Humphrey Martyn, ότι δεν ήθελε η ζωή της να καταντήσει υλικό για «βιβλία και τραγούδια» και ότι δεν θα ξανασυζητούσε για το όλο θέμα ακόμα και αν της πρόσφεραν «500 ολόχρυσες λίρες.» Σε αυτό το σημείο, αξίζει να προστεθεί ότι ο Humphrey Martyn ήταν παντρεμένος με την αδελφή του Moses Pitt η οποία ισχυριζόταν ότι όταν ήταν 4 ετών κοριτσάκι, είχε επίσης δει τους νεραιδοφίλους της Anne οι οποίοι της είχαν προσφέρει ως δώρο ένα ασημένιο κύπελο!
Τι μπορεί να συνέβει τελικά;
Ποια θα μπορούσε να είναι η αλήθεια πίσω απ’ την παράξενη ιστορία της Anne Jeffries; Σύμφωνα με την πιο ακραία σχετική θεωρία που έχει προταθεί, η εμπειρία της παρουσιάζει πάρα πολλές ομοιότητες με σύγχρονες αφηγήσεις για απαγωγές από εξωγήινους όπου επίσης γίνονται αναφορές σε παράξενους θορύβους, μικρόσωμα ανθρωποειδή όντα και στην αίσθηση της αιώρησης και της πτήσης. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η Anne Jeffries ήταν μια «επαφική» η οποία μετά από την αλλόκοτη εμπειρία της, επέστρεψε στον δικό μας κόσμο προικισμένη με «ψυχικές» δυνάμεις, όπως ισχυρίζονται ότι διαθέτουν στις μέρες μας πολλοί απ’ αυτούς που υπήρξαν θύματα απαγωγής από αλλοκοσμικούς εισβολείς. Ωστόσο, υπάρχουν και κάποιες πιο «προσγειωμένες» (αν μου επιτρέπεται το λογοπαίγνιο) εξηγήσεις για το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί στην πραγματικότητα:
Η όλη ιστορία λοιπόν, θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει από ένα απλό περιστατικό επιληψίας μια γνωρίζουμε ότι η Anne είχε την τάση να υποφέρει από ανεξήγητους σπασμούς ακόμα και πριν δεχτεί την επίσκεψη των μικροσκοπικών φίλων της. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις ονειροπολήσεις, τις ερωτικές φαντασιώσεις και την εμμονή της μικρής στις νεράιδες και τα ξωτικά, να αποτέλεσε τον πυρήνα ενός περιστατικού που γρήγορα ξέφυγε από κάθε έλεγχο εξαιτίας της ευρύτερης προσοχής που προσέλκυσε, κατά τον ίδιο τρόπο που στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, στο θρυλικό Salem της Μασαχουσέτης, οι ευφάνταστες αφηγήσεις μιας ομάδας νεαρών κοριτσιών προκάλεσαν ένα κυνήγι μαγισσών με αρκετά αθώα θύματα. Εναλλακτικά, ίσως να συνέβη κάτι πολύ πιο σοβαρό: Ίσως το κορίτσι να δέχτηκε επίθεση ή να βιάστηκε από κάποιον εισβολέα (ακόμα και από κάποιον που ήξερε.) Μπορεί να έπαθε τόσο μεγάλο σοκ που ν’ απέρριψε την πραγματικότητα του γεγονότος και να επινόησε την όλη ιστορία με τα ξωτικά και τις νεράιδες ενεργοποιώντας κάποιο μηχανισμό ψυχικής άμυνας-ομοιόστασης.
Οι μετέπειτα ιστορίες για τις μαντικές της ικανότητες, τις δυνάμεις της θεραπείας και το πώς ζούσε με ελάχιστη τροφή, ίσως να ήταν απλά διαδόσεις. Πρέπει να σημειωθεί ωστόσο ότι ο Moses Pitt και η οικογένειά του φαίνονταν να πιστεύουν ότι η Anne είχε αποκτήσει κάποιου είδους ιδιαίτερου δώρου ενώ είχε γίνει καταφέρει να γίνει γνωστή σ’ όλη την Αγγλία για τις θεραπείες και τις προγνώσεις της. Τέλος, υπάρχουν πολλοί σχετικοί ερευνητές που ισχυρίζονται ότι η νεαρή Anne βίωσε αυθόρμητα μια εναλλακτική κατάσταση συνείδησης που την οδήγησε σε κάποιου είδους σαμανιστικής εμπειρίας. Οι Σαμάνοι, ήταν-και είναι ακόμα στις ελάχιστες «απολίτιστες» φυλές που έχουν απομείνει- μάγοι γιατροί που ισχυρίζονται ότι έρχονται σε επαφή με κάποιον αλλοκοσμικό κόσμο των πνευμάτων και ότι από τα ταξίδια που κάνουν μέχρι εκεί, επιστρέφουν προικισμένοι με υπερφυσικές δυνάμεις όπως για παράδειγμα με την ικανότητα να θεραπεύουν και να βλέπουν το μέλλον.
Είναι ολοφάνερο λοιπόν ότι κάτι πολύ παράξενο συνέβη στη νεαρή Anne εκείνο το καλοκαιριάτικο απόγευμα, κάτι που άλλαξε ριζικά ολόκληρη τη ζωή της πυροδοτώντας την ανάπτυξη μιας παράξενης ψυχοσωματική κατάστασης. Ωστόσο, εξετάζοντας την όλη υπόθεση ύστερα από 350 χρόνια, μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ τι ήταν πραγματικά αυτό….