Επί των τύπων των ήλων
Επί των τύπων των ήλων
「《.° επί των τύπων των ήλων ~ vi °.》」
“ο αέρας στάζει δάκρυα
πάνω σε βαλσαμωμένα είδωλα
η αγρύπνια κουρνιάζει
στα υπερτροφικά σπάργανα
της λήθης
～
στη μήτρα του ανέφικτου στα βάραθρα του αιώνιου
η Κυβέλη ψιθυρίζει δεήσεις
σε κόσμους νεογέννητους
σε χρώματα ορφανά
που πάλλονται στο κενό
～
στον δρόμο της επιστροφής,
ένα κελί από κοχύλια ανασαίνει
ασθμαίνοντας ασυγχρόνιστα
το πλήρωμα των τετελεσμένων
～
τα ναυάγια των δεσμεύσεων
επιπλέουν
σαν σπαράγματα προπαγάνδας
χαμένων χρησμών
σαν διαπιστευτήρια
από ατελέσφορες υπεκφυγές
που σφραγίζουν
την επίπονη έξοδο
～
παράνομες αγάπες σε ναό άηχο
ακολουθούν το μονοπάτι
του αποφατικού
μαρτυρίες ενός έρωτα
που αρνείται την μετάνοια
ακρωτηριασμένες οι ελπίδες
ψάχνουν ένα αλεξικέραυνο
στην εξορία των μυημένων
～
οι αστερισμοί είναι
ένα σφραγισμένο μυστικό
μιας ερωμένης
που ουρλιάζει
ακατάληπτες συλλαβές
και παλμούς στο κενό
～
στον βωμό της ουσίας
κοιμάται η αμφιβολία
διάφανη σαν όραμα
που δεν άντεξε το ξόρκι
～
οι πλανήτες
τρόπαια του χάους
αιωρούνται
γυμνοί από αλήθεια
καθώς οι σφετεριστές
του ύπνου
πίνουν την τελευταία
σταγόνα μαγείας
από τα βλέφαρα μου
～
μια εξέγερση ανάβει
η Σελήνη χαράζει κρατήρες
στα μέτωπα των θεών
μετρώντας απολιθώματα
ουσίας και λύπης
～
ο θαυματοποιός χαμογελά
κρατά στο στόμα του
τη σφραγίδα του κενού
και την προσφέρει
σαν αμφισβήτηση
σε όλους αυτούς που έμαθαν
να λατρεύουν το τίποτα
με αναμέτρηση και φόβο”
Ιωάννης Ντούβαλης