Είμαι…

Είμαι….

Εκείνη η μικρή ρυτίδα του γέλιου,

 στην άκρη των χειλιών 

κι εκείνη η βαθιά,

 στο μέτωπο της λύπης.

Εκείνη η αμυχή στο ακροδάχτυλο

κι εκείνη η πληγή στο στήθος που ματώνει.

Εκείνη η γεύση της ανάμνησης 

και αυτή της αλμύρας στη θάλασσα που σε πνίγει.

Εκείνο το τριαντάφυλλο που μύριζες 

και εκείνο το αγκάθι που σε κάνει να αλυχτάς από τον πόνο.

Εκείνο το νανούρισμα που σε κοίμιζε 

κι εκείνη η ραψωδία του Θανάτου. 

Εκείνο το χάδι στο χέρι σου 

κι εκείνο το ράπισμα στο μάγουλο. 

Εκείνο το γέλιο

κι εκείνος ο θρήνος. 

Είμαι…. 

Μαριλένα Μπαλαφούτη