Οι Πέτρινοι Φύλακες
Οι Πέτρινοι Φύλακες
Οι πέτρινοι φύλακες.
Σήμερα θα σας μιλήσω για κάποια αλλόκοτα αγάλματα που αιώνες τώρα, γαντζωμένα στ’ αετώματα και στις μολύβδινες οροφές γοτθικών ναών και μεγαλόπρεπων αρχοντικών κτιρίων, μας παρατηρούν άγρυπνα. Ακίνητα και σιωπηλά, παρακολουθούν την διαρκή επέκταση των πόλεων μας με βλέμμα ανεξιχνίαστο. Έχουν σταθεί μάρτυρες της ιστορίας τους, των πολέμων, των διαδηλώσεων, των εορτασμών και των επιδημιών που τις έχουν σαρώσει. Σήμερα αφουγκράζονται τον αδιάκοπο αχό των αμέτρητων αυτοκινήτων που γεμίζουν τους ασφαλτόστρωτους δρόμους τους καθώς στέκονται ακόμα εκεί ψηλά, αγέρωχα και απειλητικά, τα πέτρινα κορμιά τους μαυρισμένα και σημαδεμένα από το άγγιγμα του χρόνου αλλά πάντοτε παρόντα, γαντζωμένα σε μετόπες τοιχώματα και οξύκορφες αψίδες.
Εμείς, τα ονομάζουμε Gargoyles…
Τα Gargoyles είναι ποικιλόμορφα. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό απ’ αυτά μοιάζουν με χιμαιρικά πλάσματα, με παράξενα υβριδικά όντα που αποτελούνται από τα μέλη διαφορετικών μεταξύ τους όντων. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν οι γνωστοί σε όλους μας γρύπες, οι οποίοι μοιάζουν με μια διασταύρωση λιονταριού και αετού. Δεν σπανίζουν επίσης οι άρπυιες που απεικονίζονται ως μισές γυναίκες και μισές πουλιά. Τέλος, τα Gargoyles εμφανίζονται και ως εντελώς εξωτικά όντα που δεν μπορούν να ταξινομηθούν με βάση κάποιο αναγνωρίσιμο ζώο. Στον καθεδρικό ναό της Notre Dame στο Παρίσι για παράδειγμα, υπάρχουν πολλές εκατοντάδες τέτοια Gargoyles. Το πιο διάσημο απ’ αυτά είναι η ονομαζόμενη Strix, ή Styrga, η οποία μοιάζει με ανθρωπόμορφο πουλί το οποίο κρατάει το κεφάλι του με τα χέρια του. Πιστεύεται μάλιστα ότι τα Gargoyles της Notre Dame χρησιμοποιήθηκαν ως τα κυρίαρχα παραδείγματα που διαμόρφωσαν την εικόνα τους στα μάτια του σύγχρονου ανθρώπου, ως ενός όντος με κέρατα και φτερά και άλλα δαιμονικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα βέβαια, τα σημερινά αγάλματα δεν είναι δημιουργίες των μεσαιωνικών χρόνων: Προστέθηκαν στον συγκεκριμένο ναό στις αρχές του 19ου αιώνα και σκαλίστηκαν με μεγάλη προσοχή ώστε να μοιάζουν πολύ παλαιότερα με σκοπό να αντικαταστήσουν προγενέστερα Gargoyles που είχαν καταστραφεί εντελώς από το πέρασμα του χρόνου.
Οι μελετητές της αρχιτεκτονικής μας διαβεβαιώνουν ότι τα Gargoyles δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά τα Μεσαιωνικά χρόνια, κατά την κατασκευή των πελώριων καθεδρικών ναών γοτθικού ρυθμού που υψώθηκαν στις Ευρωπαϊκές πόλεις. Η κατασκευή τους εξυπηρετούσε έναν πολύ πρακτικό σκοπό: Λειτουργούσαν, και λειτουργούν ακόμα, ως διακοσμητικές υδρορροές που αποτρέπουν τη δομική καταστροφή που προκαλεί το νερό της βροχής όταν κυλάει στα πλευρά λιθόκτιστών κτιρίων και διαβρώνει τo ασβεστοκονίαμα που υπάρχει ανάμεσα στους αρμούς τους. Η άποψη αυτή μοιάζει να στηρίζεται σε ιστορικά δεδομένα καθώς η σύγχρονη λέξη «Gargoyle» η οποία έχει υιοθετηθεί παγκοσμίως για να τα περιγράψει, έχει γαλλική προέλευση. Προέρχεται από τον όρο gargouille, που σημαίνει «λαιμός» και από το ρήμα «gargariser», που σημαίνει «κελάρυσμα» και που αναφέρεται στον ήχο που κάνει το βρόχινο νερό καθώς ξεχύνεται μέσα από τις υδρορροές-ανοιχτά τους στόματα.
Gargoyle ή δράκος;
Ο πρωταρχικός θρύλος που τα περιβάλλει εξάλλου έχει επίσης Γαλλική προέλευση: Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν, ο ηρωικός Άγιος Ρωμανός, ο 7ος Επίσκοπος της Rouen, είχε σώσει την πόλη του από ένα τέρας που ονομαζόταν gargouille. Το gargouille έμοιαζε πολύ με τον γνωστό σε όλους μας δράκο καθώς ήταν εξοπλισμένο με φτερά, μ’ έναν μακρύ ερπετικό λαιμό καθώς και με την ικανότητα να εκπνέει φωτιά. Ο Άγιος Ρωμανός κατάφερε ωστόσο να υποτάξει το gargouille με τη βοήθεια ενός σταυρού αλλά και με τη συνεργασία ενός ανθρώπου που είχε καταδικαστεί σε θάνατο.
Όταν οι δυο αυτοί άνδρες νίκησαν το τέρας, το έδεσαν και το οδήγησαν στο κέντρο της πόλης όπου θανατώθηκε και κάηκε στη πυρά. Ωστόσο, το κεφάλι και ο λαιμός του όντος παρέμειναν αλώβητα από τις φλόγες εξαιτίας της ικανότητας που είχε να εκπνέει φωτιά και έτσι οι κάτοικοι της πόλης αποφάσισαν να τα στερεώσουν στον τοίχο της εκκλησίας τους ως τρόπαια τα οποία δυστυχώς καταστράφηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Προκειμένου δε να τιμηθεί η συνεισφορά του καταδικασμένου άνδρα στη σύλληψη του τέρατος, αποφασίστηκε έκτοτε ο αρχιεπίσκοπός της Rouen να συγχωρεί έναν καταδικασμένο κατά τη διάρκεια μιας ετήσιας παρέλασης που γινόταν στους δρόμους της πόλης όπου και επιδεικνυόταν το λείψανο του Άγιου Ρωμανού.
Τα Gargoyles εξαπλώθηκαν γρήγορα σε ολόκληρη την Ευρώπη και απέκτησαν διάφορες ονομασίες. Οι Ιταλοί τα ονόμασαν «doccione o gronda sporgente» το οποίο μεταφράζεται ως «προεξέχουσα υδρορροή» ενώ οι Γερμανοί τα αποκαλούσαν «wasserspeier» μια λέξη που σημαίνει «εκτοξευτής νερού». Ο αντίστοιχος Ολλανδικός όρος «waterspuwer» είναι πολύ πιο περιγραφικός. Σημαίνει «αυτός που ξερνάει νερό».
Δεν είναι απλές διακοσμημένες υδρορροές
Αυτή είναι η επίσημη, η συμβατική αν θέλετε περιγραφή της γέννησής τους. Κάποιοι άλλοι ωστόσο που έχουν μελετήσει την ιστορία τους από μια πιο αποκρυφιστική σκοπιά, έχουν εντοπίσει ένα δεύτερο, πιο μυστικό λόγο για τον οποίο τα Gargoyles κοσμούν όχι μόνο τους γοτθικούς ναούς αλλά και πολλά άλλα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια της Ευρωπαϊκής ηπείρου: Ουσιαστικά λειτουργούν ως άγρυπνοι φύλακες που είναι φορτισμένοι με μαγικές δυνάμεις και των οποίων η αποστολή είναι η απόκρουση κακοποιών πνευμάτων και κακόβουλων επιρροών.
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν διαπιστώσει ότι τα Gargoyles είναι πανάρχαια, πολύ πιο αρχαία από όσο νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι: Ως τερατώδη αγάλματα-αποτρεπτικές δημιουργίες, εμφανίζονται ήδη στην Αρχαία Αιγυπτιακή αρχιτεκτονική ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η Αιγυπτιακή Σφίγγα, με τη χιμαιρική της εμφάνιση που συνδυάζει τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου και ενός λέοντα, είναι ένα κολοσσιαίο Gargoyle που προστατεύει χιλιάδες χρόνια τώρα τις μυστηριώδεις πυραμίδες της Γκίζας…
Τα Gargoyles εμφανίζονται στην μεταγενέστερη Ελληνική όπως και στη Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική ενώ έχουν εντοπιστεί και στα κτίρια των αινιγματικών Ετρούσκων. Τα Gargoyles της αρχαίας Ελλάδας, όπως και της Αιγύπτου, επίσης απεικόνιζαν λιοντάρια. Για παράδειγμα, ο γιγαντιαίος ναός του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα ήταν στολισμένος με 102 μαρμάρινα Gargoyles που απεικόνιζαν κεφάλια λιονταριών. Οι διακοσμητικές-αποτρεπτικές λεοντοκεφαλές στόλιζαν επίσης πολλά από τα κτίρια της αρχαίας Πομπηίας επειδή τα περισσότερα από τα δημόσια κτίρια αλλά και οι ιδιωτικές βίλες της άτυχης εκείνης πόλης μιμούνταν πιστά την ελληνική αρχιτεκτονική.
Αργότερα βέβαια, με τον ερχομό του Χριστιανισμού, η προτίμηση στην κατασκευή λεοντοκεφαλών πήρε την κατιούσα καθώς η εικόνα του λιονταριού συσχετίστηκε με το αμάρτημα της αλαζονείας και της υπέρμετρης υπερηφάνειας. Έτσι λοιπόν τα λιοντάρια έπαψαν να προτιμώνται ως διακοσμητικά στοιχεία των θρησκευτικών κτιρίων. Επίσης, ένας επιπρόσθετος λόγος για τον οποίο πολύ δύσκολα βρίσκει κανείς απεικονίσεις αιλουροειδών ως Gargoyles στα ύστερα Μεσαιωνικά χρόνια οφείλεται στο ότι οι γάτες συνδέθηκαν πολύ στενά με την άσκηση της μαγείας και του αποκρυφισμού με αποτέλεσμα τα μικρόσωμα εκείνα αιλουροειδή να υποστούν απανωτούς διωγμούς στις Μεσαιωνικές πόλεις. Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε πλέον πόσο ολέθριες ήταν οι συνέπειες της επικράτησης εκείνων των ανόητων προκαταλήψεων: Η δραματική μείωση του πληθυσμού των οικιακών αιλουροειδών στις πόλεις και στα χωριά της Μεσαιωνικής Ευρώπης οδήγησε σε μια αντίστοιχη έκρηξη του πληθυσμού των τρωκτικών και στην επακόλουθη εξάπλωση θανατηφόρων μολυσματικών ασθενειών που αποδεκάτισαν τους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς.
Η τοτεμική γοητεία των gargoyles
Ωστόσο, σε πείσμα εκείνων των παράλογων πρακτικών, η σύνδεση ανάμεσα στα Gargoyles και στον κόσμο του αποκρυφισμού διατηρήθηκε ζωντανός. Αυτός ήταν και ο λόγος που με τον ερχομό των διωγμών των μαγισσών πολλοί άρχισαν να ταυτίζουν τα Gargoyles με τις σκοτεινές τέχνες. Άρχισαν να κυκλοφορούν παράδοξες διαδώσεις ότι οι μάγισσες σμίλευαν αυτούς τους πέτρινους φύλακες για να προστατεύουν τις συνάξεις τους και να διοχετεύουν τις δυνάμεις τους πιο αποτελεσματικά. Στις μέρες μας, ο δεσμός ανάμεσα στα Gargoyles και στον κόσμο της μαγείας δεν έχει εξασθενίσει. Πολλές σύγχρονες μάγισσες θεωρούν ότι τα Gargoyles είναι πανίσχυρα φυλακτά προστασίας και φύλακες και ενσωματώνουν την παρουσία τους στις μαγικές τους πρακτικές.
Η έλξη που ασκούσαν τα Gargoyles στην ανθρώπινη ψυχή παρέμεινε αλώβητη παρά τις προκαταλήψεις που κατέληξαν να τα περιβάλλουν. Το κάθε Gargoyle σκαλιζόταν με πολύ μεγάλη προσοχή, συχνά απεικονίζοντας την ιδιαίτερη τεχνοτροπία του δημιουργού του. Τα Gargoyles βρήκαν έτσι τον τρόπο να παραμείνουν φωλιασμένα στις πανύψηλες προσόψεις εκκλησιών και καθεδρικών ναών και ενώ η εικόνα του λιονταριού έχασε την αρχική της γοητεία, άλλα ζώα ανέλαβαν το έργο της προστασίας τους. Το πιο συνηθισμένο απ’ αυτά ήταν ο σκύλος. Τα σκυλιά ξεχώριζαν-και ξεχωρίζουν ακόμα-για την ακλόνητη αφοσίωση που έχουν στα αφεντικά τους, όντας πλάσματα έξυπνα και οξυδερκή. Εξάλλου, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα τα σκυλιά χρησίμευαν ως φύλακες-προστάτες των σπιτιών από κάθε λογής εισβολείς. Ένα άλλο πολύ συνηθισμένο ζώο που επιλεγόταν για να απεικονίσει ένα Gargoyle ήταν ο λύκος. Όπως και οι σκύλοι, οι λύκοι έχαιραν σεβασμού και γίνονταν αντιληπτοί ως πολύ έξυπνα και προστατευτικά πλάσματα. Επιπρόσθετα, οι άνθρωποι του Μεσαίωνα γνώριζαν ότι οι λύκοι σχηματίζουν οργανωμένες αγέλες έτσι λοιπόν σκάλιζαν αγέλες από Gargoyles στα κτίριά τους για να εξασφαλίσουν την προστασία τους.
Εκτός από τους σκύλους και τους λύκους, δημοφιλής επιλογή για τη δημιουργία ενός Gargoyle ήταν και ο αετός. Ο αετός είχε εμπνεύσει τη δημιουργία πολλών θρύλων και δοξασιών, όπως για παράδειγμα την πεποίθηση ότι ήταν τα μοναδικά ζώα που μπορούσαν να σκοτώσουν έναν δράκοντα. Επίσης, η εκπληκτική τους όραση ενέπνεε το δέος και τον θαυμασμό.
Ένας άλλος λόγος, εκτός από την προστασία από κακόβουλες επιρροές, για τον οποίο η δημιουργία των Gargoyles ήταν τόσο πολύ δημοφιλής στα χρόνια του Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, ήταν το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν αναλφάβητοι, δεν μπορούσαν δηλαδή ούτε να γράψουν ούτε και να διαβάσουν. Η εκκλησία λοιπόν είχε επινοήσει εναλλακτικούς τρόπους μετάδοσης των διδαγμάτων της στον ευρύτερο πληθυσμό, όπως για παράδειγμα μέσω της κατασκευής εντυπωσιακών βιτρό που έμοιαζαν να αιωρούνται πολύχρωμα και ολόλαμπρα στο σκοτεινό εσωτερικό των καθεδρικών ναών της. Τα Gargoyles, με την τρομακτική και τη δυσοίωνη εμφάνισή τους, υπενθύμιζαν στους πιστούς την διαρκή παρουσία του κακού και του διαβόλου από τα οποία, μοναδικό καταφύγιο αποτελούσε η εκκλησία και οι διδαχές της. Επιπρόσθετα, τα Gargoyles χρησιμοποιήθηκαν ως βοηθήματα, ως σημειολογικές γέφυρες αν θέλετε, που προσηλύτιζαν τους ακόλουθους προχριστιανικών λατρειών στο χριστιανισμό: Η όψη πολλών απ’ αυτά παρέπεμπε σε παγανιστικές παραδόσεις και δοξασίες, ιδιαίτερα εκείνων που έμοιαζαν με ανθρωποειδή ζώα.
Φύλακες ή δαιμόνια;
Ωστόσο, υπήρχαν και κάποιοι εκπρόσωποι του κλήρου που μίλησαν αρνητικά για τα Gargoyles. Ο Άγιος Βερνάρδος του Clairvaux για παράδειγμα, ένας εκκλησιαστικός ηγέτης του 12ου αιώνα, δεν δίσταζε να καταδικάζει την κατασκευή τους. Έλεγε μάλιστα ότι ήταν μιαρά δημιουργήματα, άγρια και προϊόντα παραλογισμού. Η τρομακτική εμφάνισή τους έχει επίσης οδηγήσει κάποιους στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για κακοποιά όντα που είτε ήταν δαιμονικά είτε αγάλματα που είχαν κυριευτεί από τις ψυχές δαιμόνων είτε πρώην ανθρώπινες ψυχές που είχαν καταλάβει τα τερατόμορφά εκείνα αγάλματα μέσω σκοτεινών μαγικών πρακτικών. Σύμφωνα δε με κάποιες άλλες δοξασίες, αποτελούσαν τις απεικονίσεις των πιο σκοτεινών και αμαρτωλών σκέψεων των καλλιτεχνών που τα είχαν σμιλεύσει.
Ύστερα από όλα αυτά, επόμενο ήταν τα Gargoyles να εμπνεύσουν πολλούς συγγραφείς στο πέρασμα του χρόνου. Από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι ο Victor Hugo ο οποίος αναφέρει την ύπαρξη τους στο βιβλίο του «Η Παναγία των Παρισίων» στο οποίο βασίστηκε και η γνωστή ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney. Στη σύγχρονη εποχή της οπτικοακουστικής τεχνολογίας, τα Gargoyles έχουν εμφανιστεί σε πολλά τηλεοπτικά προγράμματα όπως είναι ο Doctor Who ενώ η παρουσία τους είναι διακριτή και στο σύμπαν των υπέρ-ηρώων. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς εξάλλου πως η φιγούρα του φημισμένου Batman έχει πολλές ομοιότητες με τα Gargoyles ως προς την εμφάνιση αλλά και ως προς τη συμπεριφορά του ως φύλακας της πόλης που την παρατηρεί από ψηλά κουρνιασμένος σε αετώματα και άκρες στεγών.
Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η πανάρχαια και διαχρονική πεποίθηση ότι αποκρούουν τα κακά πνεύματα και τις αρνητικές επιρροές με την τρομακτική τους εμφάνιση, έχει οδηγήσει στην υποψία ότι τις νύχτες, ειδικά τις αφέγγαρες, αυτά τα πέτρινα τέρατα ζωντανεύουν και εμπλέκονται σε πραγματικές μάχες με κακά πνεύματα αλλά και με ανθρώπους που προσπαθούν να βλάψουν τα μνημεία των οποίων την προστασία έχουν αναλάβει. Σε πιο σύγχρονους καιρούς στους κόσμους των παιχνιδιών ρόλων όπως είναι για παράδειγμα το Dungeons and Dragons, τα Gargoyles είναι ξεκάθαρα ζωντανά όντα. Κάνουν αυγά τα οποία εκκολάπτονται και από μέσα τους βγαίνουν πλάσματα που συγχωνεύονται τέλεια με το περιβάλλον τους ως αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και έτσι δεν γίνονται αντιληπτά από τους ανθρώπινους επισκέπτες των κτιρίων που χρησιμοποιούν ως φωλιές.
Σύγχρονα Gargoyles
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, τα Gargoyles κάθε άλλο παρά παγιδευτήκαν στην μεσαιωνική περίοδο. Εξάλλου, ξανάγιναν δημοφιλή στην αρχιτεκτονική τεχνοτροπία του 19ου και του 20 αιώνα και σήμερα φωλιάζουν στους τοίχους και στα αετώματα των ουρανοξυστών των μεγαλουπόλεών μας πιο ισχυρά από ποτέ. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της παρουσίας τους αποτελεί ο πύργος της Chrysler στην Νέα Υόρκη που στολίζεται από ανοξείδωτα Gargoyles από ατσάλι. Επίσης, μοιάζουν να έχουν επανακτήσει πλήρως τη μυστικιστική τους διάσταση ως εξ’ ολοκλήρου αποτρεπτικά και προστατευτικά σύμβολα καθώς τα περισσότερα από αυτά δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως υδρορροές.
Περισσότερα σύγχρονα Gargoyles βρίσκουμε και σε ανακαινισμένες εκκλησίες καθώς και σ’ αυτές που οικοδομήθηκαν κατά τη διάρκεια της αναγέννησης του Γοτθικού ρυθμού. Στην πόλη του Pittsburgh για παράδειγμα αφθονούν. Ο Εθνικός Καθεδρικός Ναός της πόλης της Washington που άρχισε να κτίζεται το 1908 επίσης προστατεύεται από Gargoyles, τα οποία έχουν σκαλιστεί από ασβεστόλιθο.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σύγχρονα Gargoyles προστέθηκε στο διάκοσμο του Αβαείου Paisley της Σκωτίας το οποίο είχε χτιστεί αρχικά τον 12ο αιώνα. Η εκκλησία αυτή ανακαινίστηκε την δεκαετία του 1990 και πολλά από τα πρωτότυπα Gargoyles της έπρεπε να αντικατασταθούν γιατί είχαν φθαρεί σε μη αναστρέψιμο βαθμό. Ένα από τα Gargoyles λοιπόν αντικαταστάθηκε από τη φιγούρα του εξωγήινου τέρατος «alien» που πρωταγωνιστούσε στην ομώνυμη ταινία διαστημικού τρόμου και επιστημονικής φαντασίας του 1979. Όσο παράξενη και αν φαίνεται αρχικά μια τέτοια απεικόνιση σε μια αρχαία εκκλησία, το συγκεκριμένο Gargoyle δεν έρχεται σε αντίθεση με τα όμορφα βιτρό της γοτθικής αρχιτεκτονικής της, αντίθετα, κατά κοινή ομολογία, ταιριάζει απόλυτα με αυτές.
Ένα άλλο επίσης χαρακτηριστικό παράδειγμα μοντέρνου, (ή μήπως μεταμοντέρνου) Gargoyle βρίσκεται στο παρεκκλήσι της Βηθλεέμ, μιας γαλλικής εκκλησίας των Μεσαιωνικών χρόνων. Την δεκαετία του 1990 είχε μετατραπεί σε ερείπιο και όταν αναστηλώθηκε, ο καλλιτέχνης που ανέλαβε το έργο της δημιουργίας καινούργιων gargoyles αποφάσισε να απεικονίσει φανταστικά όντα της σύγχρονης κινηματογραφικής βιομηχανίας. Έτσι λοιπόν, εκτός από ένα ακόμα εξωγήινο alien, το παρεκκλήσι στολίζεται από γλυπτά Gremlins.
Φαίνεται λοιπόν ότι τα Gargoyles θα συνεχίσουν να στολίζουν τα κτίρια των ανθρώπων για πολλά ακόμα χρόνια. Εξακολουθούν να γοητεύουν τη φαντασία μας και λειτουργούν ως παρακαταθήκες της διαχρονικής ισχύς του μύθου και της ανθρώπινης επιθυμίας για επαφή με τις μυστηριώδεις δυνάμεις που σχηματίζουν τη μορφή του κόσμου μας. Αυτοί οι πέτρινοι φύλακες λειτουργούν ως υπενθυμίσεις του παρελθόντος μας και ως σύμβολα της μαγείας που παραμένει να ανακαλυφθεί από εμάς. Καθώς διασχίζουμε πλέον τον 21ο αιώνα, οι σύγχρονοι καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες έχουν αγκαλιάσει τον μυστικισμό τους και τα έχουν ενσωματώσει σε κάθε είδους καλλιτεχνικές δημιουργίες. Η διαχρονική μαγεία τους εκδηλώνεται στην ύπαρξη αναρίθμητων βιβλίων, κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών, οι οποίες τα απεικονίζουν ως σύμβολα του άγνωστου και του μυστηρίου.
Παραδοξότητα και gargoyles
Τα Gargoyles διατηρούν ένα μοναδικό μέρος στην ανθρώπινη ψυχή, ταυτιζόμενα με την αγάπη που νιώθουμε για το μυστηριακό και το υπερφυσικό. Δεν θα πρέπει λοιπόν μας εκπλήσσει το γεγονός πως υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι βρέθηκαν αντιμέτωποι με αυτά τα όντα, ή μάλλον με κάτι, δαιμονικό στη φύση του, που εμφανισιακά ταυτίζεται με αυτά:
Στην πολιτεία του Τέξας λοιπόν, μια βραδιά του 1986, ο Frank Shaw έφευγε από τη δουλειά του στη NASA μετά το τέλος της βάρδιας του. Καθώς περπατούσε προς το αυτοκίνητό του παρατήρησε κάτι παράξενο να τον παρακολουθεί γαντζωμένο σ’ ένα από τα γύρω κτίρια, κάτι που ναι μεν δεν ήταν ανθρώπινο αλλά που ο ίδιος περίγραψε ως «ανθρωποειδές». Ισχυρίστηκε ότι είχε τεράστια φτερά και ότι τον κοιτούσε κατάματα. Όταν ξεπέρασε το αρχικό σοκ που τον κρατούσε καθηλωμένο στη θέση του, ο Shaw το έβαλε στα πόδια, μπήκε στο αυτοκίνητό του και οδήγησε με μεγάλη ταχύτητα μέχρι το σπίτι του όπου αφηγήθηκε στην οικογένειά του την τρομακτική εκείνη εμπειρία. Οι δικοί του τον συμβούλευσαν να μην μιλήσει σε κανέναν για αυτό που είχε δει. Ωστόσο ο Shaw δεν κατάφερε να κρατηθεί για πολύ. Όταν εκμυστηρεύτηκε το γεγονός στο αφεντικό του, εκείνο του είπε ότι και άλλοι εργαζόμενοι της NASA είχαν δει κάτι παρόμοιο στο συγκεκριμένο κτίριο. Μάλιστα, ο αριθμός των μαρτύρων υπήρξε τέτοιος ώστε η ΝASA αποφάσισε ν’ ανοίξει έναν φάκελο για να καταγράψει το παράξενο φαινόμενο. Επίσης, υπήρξαν άνθρωποι που απέδωσαν τον βάρβαρο διαμελισμό δύο γερμανικών ποιμενικών στην παρουσία αυτού του όντος που εμφανίζονταν σποραδικά στην οροφή του εν λόγω κτιρίου….
Στο Puerto Rico το 2010, ένας άνδρας ανέφερε ότι είχε δει Gargoyles στη γειτονιά του. Τα περιέγραφε ως μυώδη όντα με ύψος 5 ποδιών που είχαν δερμάτινα φτερά Οι γείτονές του έλεγαν ότι τα πρωινά έβρισκαν μικρά οικόσιτα ζώα, όπως πχ κοτόπουλα και κατσίκες νεκρά και εντελώς στραγγισμένα από το αίμα τους. Στο Puerto Rico βέβαια υπάρχουν επίμονες διαδόσεις για την ύπαρξη ενός όντος που ονομάζεται Chupacabra και το οποίο πίνει το αίμα των θυμάτων του τα οποία είναι συνήθως οικόσιτα ζώα, αλλά το Chupacabra δεν έχει περιγραφεί ποτέ ως φτερωτή οντότητα. Οι περιγραφές του μάρτυρα θυμίζουν περισσότερο μικρά Gargoyles που είχαν ζωντανέψει…
Και μια ακόμα επισήμανση: Όσοι ασχοληθείτε, ακαδημαϊκά έστω, με την τέχνη-και την επιστήμη-της Μαγείας θα ανακαλύψετε τον όρο Servitor ο οποίος περιγράφει μια ενεργή σκεπτομορφή, το νοητικό δημιούργημα ενός μάγου το οποίο έχει αποκτήσει μια αυτόνομη υπόσταση και σκοπός της ύπαρξής του είναι η υλοποίηση της επιθυμίας του δημιουργού του. Λέγεται λοιπόν ότι κάποιοι από τους λιθοξόους που σμίλεψαν τα τερατικά gargoyles πολλών καθεδρικών ναών ανήκαν σε μυστικά τάγματα όπου διδάσκονταν ορισμένες συγκεκριμένες πρακτικές οι οποίες τους επέτρεπαν να φορτίζουν την πέτρα που κατεργάζονταν με συγκεκριμένες σκεπτομορφές…..
Κατόπιν όλων των παραπάνω, είστε απόλυτα σίγουροι ότι γνωρίζετε τι συμβαίνει στις σκοτεινές εσοχές των καμπαναριών των καθεδρικών ναών κάθε φορά που απλώνεται η νύχτα; Είστε σίγουροι ότι τα πέτρινα εκείνα αγάλματα που παρατηρούν τις κατάφωτες πόλεις μας από ψηλά, δεν ξυπνάνε τα βράδια για να ζήσουν τις μυστικές ζωές τους; Και τι σας κάνει να πιστεύετε ότι δεν εξακολουθούν να προστατεύουν την επικράτειά τους, δέσμια κάποιας πανάρχαιας μαγείας;