Δεν θα πλύνω το αυτοκίνητο αυτή τη φορά. Μπορώ να το αφήσω άπλυτο για έναν, δύο, ίσως και τρεις μήνες. Ο λόγος είναι…
Η άμμος του Αυγούστου.
Υπάρχουν κάποια καλοκαίρια που έχεις ανάγκη την ξεκούραση. Περισσότερο από άλλες φορές. Και όλα πηγαίνουν όπως πρέπει να πάνε. Με τις ατέλειές τους, και τα καλά τους και τα κακά τους. Και ξαναγυρίζεις στη ρουτίνα. Και πάλι ξυπνάς το πρωί, τρέχεις να πας στη δουλειά ή τρέχεις να πας για ψώνια. Και κάποια στιγμή, τυχαία, το μάτι σου πέφτει εκεί — ή απλά εσύ τυχαίνει να την προσέξεις εκείνη τη στιγμή και όχι κάποια άλλη…
Την άμμο του Αυγούστου.
Είναι το μικρό χτύπημα που κάνει ο κινητήρας όταν οδηγείς. Μια μικρή ρωγμή μέσα στην ημέρα. Το δόντι στο γρανάζι που λείπει (αλλά για κάποιο λόγο όχι πάντα!). Το σημαδάκι που δεν κολλάει πουθενά και σου θυμίζει ότι η ζωή περιλαμβάνει και το χάος. Κάτι που σε επιστρέφει πίσω στο καλοκαίρι και για λίγες στιγμές βρίσκεσαι αλλού. Μια μικρή χρονομηχανή που βρίσκεται στις γωνίες του αμαξιού. Κάτω από το πατάκι…
Η άμμος του Αυγούστου.
Οι χιονονιφάδες κρυσταλλώνονται όλες σε εξάγωνο σύστημα και όλες είναι διαφορετικές. Αυτό είναι μία έκφραση του χάους μέσα στον νόμο ή του νόμου μέσα στο χάος; Αυτή την αίσθηση σου δίνει η ερώτηση που δεν ξέρεις πώς να τη διατυπώσεις, βλέποντας κάτι που είχες ξεχάσει ότι υπάρχει. Βλέποντας κάτι που δεν περίμενες να δεις. Αυτό σε κάνει να αναρωτιέσαι…
Η άμμος του Αυγούστου.
Και ξαφνικά έχεις ένα κομμάτι καλοκαιριού στη μέση της πόλης. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο να φύγεις από την οδό Ακαδημίας. Μπαίνοντας φουριόζος για να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς για να προλάβεις μία υποχρέωση. Μιλώντας με ένα φιλαράκι, έχοντας μισάνοιχτη την πόρτα, χαζογελώντας και ρίχνοντας ένα τυχαίο βλέμμα στο πατάκι του οδηγού. Βλέποντας λίγους κόκκους από…
Την άμμο του Αυγούστου.
Και μπορεί να ξέρεις πολλά πράγματα στη θεωρία. Η άμμος είναι πολλά πολλά πετρώματα τριμμένα μέχρι να γίνουν κόκκοι. Όσα πετρώματα μπορείς να φανταστείς. Μπορεί και να είναι κομματάκια από θρυμματισμένα κοράλλια (στην Ελλάδα όχι, σε άλλα μέρη ναι). Αν είσαι και πιο διαβασμένος, μπορεί να ξέρεις ότι είναι σκελετοί από τρηματοφόρα. Για σένα όμως, είναι κάτι άλλο.
Δεν είναι ακριβώς χρονομηχανή. Είναι μία πύλη. Ένα άνοιγμα που το περνάς και μεταφέρεσαι σε κάποιον άλλο χρόνο και κάποιον άλλο τόπο. Πολλά πράγματα μπορούν να το κάνουν αυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι…
Η άμμος του Αυγούστου.
Θα μπορούσες να πεις και αλλιώς. Η άμμος του Ιουνίου. Ή του Ιουλίου. Ή του Σεπτέμβρη. Πολύ σπάνια θα μπορούσες να βάλεις χειμωνιάτικο μήνα. Για τους περισσότερους όμως είναι…
Η άμμος του Αυγούστου.
Γιατί τότε μπορώ να πάω διακοπές. Όπως και οι περισσότεροι. Και μπορεί η ζωή μας να έχει μπει σε μικρά μικρά κουτάκια και να μπορούμε να πάμε διακοπές σε στενά χρονικά περιθώρια, ακόμη και έτσι όμως, το αναπάντεχο βρίσκει τρόπο να χωρέσει. Να πετάξει το άσχημο, αντιπαθητικό (επειδή δεν μας βολεύει, όχι για κανέναν άλλο λόγο) κεφαλάκι του και να μας κάνει τσα! Χρησιμοποιώντας ένα τόσο απλό υλικό.
Την άμμο του Αυγούστου.
Δεν θα πειράξω το αυτοκίνητό μου για λίγο καιρό. Ίσως για δύο-τρεις μήνες. Μπορεί να το πλύνω απ’ έξω. Όχι από μέσα. Δεν είναι βαρεμάρα. Δεν είναι βρωμιοσύνη (ένας Ρίτσος μόλις στριφογύρισε στον τάφο του). Είναι κάτι άλλο.
Είναι η άμμος. Η απλή, αφιλτράριστη, κοινή άμμος…
(*) Η άμμος του Αυγούστου μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Ακόμη και τη μορφή τριμμάτων από μπισκότα πάνω στο γραφείο, από ένα πρόσωπο που έχεις να το δεις πολύ – πολύ καιρό. Το δικό μου το πρόσωπο το ξέρω και του το αφιερώνω, έστω και αν δεν το μάθει. Το δικό σας;