Με έσπειραν στον κήπο τα «έτσι πρέπει» και τα «τι θα πει ο κόσμος». Ήσυχα. Ύπουλα. Χωρίς φωνές. Με φόρεσαν λευκό και με σκέπασαν με τα βλέμματα των ξένων.

Μου είπαν να ανθίσω, να δώσω καρπούς. Να μην ριγώ με τον άνεμο, να μην λυγίζω από επιθυμία.

Μου έδωσαν ρίζες — βαριές, θεόρατες, που δεν ήταν δικές μου. Με πότισαν με καθήκον, τιμή και παραδόσεις.

Με έσπειραν στον κήπο. Για να στολίζω τα ψέματα. Όμορφη, μα όχι ελεύθερη. Να υπάρχω, μα όχι να Είμαι.

Εγώ όμως δεν είμαι λουλούδι. Ούτε χώμα. Είμαι έκρηξη. Η σιωπή μου φυτρώνει αγκάθια και το χαμόγελό μου στάζει τις λέξεις που ποτέ δεν τόλμησα να φωνάξω.

Με έσπειραν στον κήπο οι χίμαιρες — που θάβουν γυναίκες στη σιωπή.

Μα ξέχασαν πως Ανθίζω με Ουρλιαχτό.